Κυριακή, τετάρτη Ιουλίου, ώρα έκτη απογευματινή. Έχω ήδη ολοκληρώσει το τέταρτο στη σειρά σημείωμα γύρω από το κυπριακό κρασί, το οποίο, έχοντας ως θέμα του τα εν Κύπρω παραγόμενα Cabernets, προορίζεται για την έκδοση της επόμενης Κυριακής, ενδεκάτης του Ιούλη.
Χαλαρωμένος από την αίσθηση του περατωθέντος άρθρου κι έχοντας τη συνείδηση ήσυχη, που ο Πανάγαθος Θεός με αξίωσε για άλλη μια Κυριακή να ολοκληρώσω ένα ακόμη σημείωμα οινικής επικοινωνίας με το αναγνωστικό κοινό της στήλης, μπαίνω στο μπάνιο και μετά από ένα γρήγορο φλερτ με το δροσερό νερό, είμαι πια έτοιμος να οδεύσω προς την οικία του φίλου οινολόγου κ. Μηνά Μηνά. Είναι γεγονός πως τα τελευταία χρόνια αποστασιοποιήθηκα για σωρεία ουσιαστικών λόγων από τα ποδοσφαιρικά δρώμενα. Παραταύτα, όσοι φίλοι αναγνώστες παρακολουθούν τακτικά τα γραφόμενά μου, είμαι βέβαιος πως θα έχουν αντιληφθεί πως - όπως μυριάκις έχω γράψει - νιώθω πρώτα Έλλην και ύστερα Κύπριος. Νομίζω πως ακόμη και ο λιγότερο τακτικός και παρατηρητικός αναγνώστης τούτης της σελίδας, έχει επισημάνει στα πεντέμισι αυτά χρόνια που ο «Πολίτης» μου εμπιστεύεται το οινικό του βήμα, την ιδιαίτερη προτίμηση που απροκαλύπτως δείχνω απέναντι στο ελλαδικό κρασί, στο οποίο - όπως ακαταμέτρητες φορές είπα - πιστεύω, αφού θεωρώ πως άνετα θα μπορούσε κανείς να το συγκαταλέξει ανάμεσα στην οινική ελίτ της οικουμένης, στο πεδίο τουλάχιστον της τιμής στην οποία προσφέρεται.
Έτσι, λοιπόν, παρά την επί μακρόν αποχή μου από τα ποδοσφαιρικά δρώμενα του πλανήτη και παρά το ευτυχές γεγονός ότι εδώ και μία συναπτή επταετία ζω χωρίς τη «συντροφιά» της τηλεόρασης στο σπίτι, μου ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να δηλώσω «απών» από τον μεγάλο τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου. Και μου ήταν αδύνατο γιατί σ’ αυτόν τον τελικό αγωνιζόταν η ΕΛΛΑΣ. Και όταν η ΕΛΛΑΣ αγωνίζεται, μαχόμαστε μαζί της, συναγωνιζόμαστε, συμπάσχουμε, υποστηρίζουμε, επευφημούμε και ζητωκραυγάζουμε. Γιατί αυτός δεν ήταν ένας απλός τελικός ρουτίνας. Ήταν ένας αλλιώτικος τελικός. Και δεν ήταν το τέλος ενός ποδοσφαιρικού δρόμου, αλλά η αρχή μιας λεωφόρου, η χάραξη μιας καινούργιας στράτας, διαβάτες της οποίας δικαιούνται να είναι μόνον όσοι πιστεύουν στο ακατόρθωτο, το απροσπέλαστο και το απατηλό. Είναι μια οδός πλασμένη για αιθεροβάμονες, ονειροπόλους και θηρευτές του απίστευτου.
Όταν, λοιπόν, καθήμενος επί του αναπαυτικού καναπέ της οικίας του κ. Μηνά Μηνά παρακολουθούσα στη μεγάλη οθόνη του «φτωχικού» του τα παιδιά της Μητροπόλεως να ορθώνουν το ανάστημα απέναντι στους αστεράτους και ακριβοπληρωμένους Πορτογάλους, ένιωσα μέσα μου να σπαρταράει περήφανη η ελληνική ψυχή, είπα πως το ήδη γραμμένο σημείωμα για τα κυπριακά Cabernets δεν είχε θέση σ’ αυτή τη σελίδα, αυτή τη μέρα. Κι όταν την ίδια στιγμή άκουα από το Super Sport FM τη φωνή του ασύγκριτου Νίκου Χελάκη, να μεταδίδει παλλόμενη, δονούμενη και εκστασιασμένη τα διαδραματιζόμενα στο Da Luz της Λισαβόνας, λέγοντας διαρκώς πως πάμε για το σήκωμα της κούπας, δεν άντεξα να μην αναφωνήσω προς τον φίλτατο Μηνά «Φέρε τώρα μια κούπα με κρασί!» Με κρασί ελληνικό, κρασί από τα αμπελοτόπια της Μητροπόλεως, του Μοριά, της Μακεδονίας, με κρασί του Ολύμπου, με νέκταρ των Θεών!
Κυρίες και Κύριοι, επιτρέψετέ μου να σας παρουσιάσω την Εθνική των Κρασιών, την οινική αφρόκρεμα του Έθνους, όπως την είδα παρακολουθώντας τη «Μητέρα των Μαχών», στο Da Luz της Λισαβόνας, την πρωτεύουσα της Ελλάδας, που έλεγε και ο Χελάκης. Επιτρέψετέ μου να σας προτείνω ένα κρασί για κάθε παικταρά της Εθνικής μας και δύο για τον μεγάλο προπονητή της. Τα δικαιούται ο άνθρωπος!
Κώστας Κατσουράνης - Κτήμα Γαίας 2001
Ο ακάματος θηρευτής της νίκης, ο ρέκτης Κατσουράνης θυμίζει τον άνθρωπο που έδωσε στη Νεμέα άλλη διάσταση, τον Γιάννη Παρασκευόπουλο, τον ακούραστο κυνηγό της νεμεάτικης τελειότητας, τον οινολόγο που δημιούργησε την κορυφαία με διαφορά έκφραση της γηγενούς ποικιλίας που καλείται Αγιωργίτικο.
Γιώργος Καραγκούνης - Grande Cuvée Νεμέα Σκούρα 2000
Ο Καραγκούνης, ο μπροστάρης του θριάμβου, ο παικταράς που καρατόμησε τους Πορτογάλους στο πρώτο παιγνίδι, πετυχαίνοντας το πρώτο γκολ της Εθνικής, δίδοντας το έναυσμα για να αρχίσουν οι Καραγκούνες, το Φλαμέγκο και το Συρτάκι. Νάτος πάλι ο Σκούρας με τα τρανταχτά του ονόματα και μια εξαιρετική Νεμέα, σοβαρή, σωματώδη, σύνθετη και δεκτική σε παλαίωση.
Πηγή: www.politis-news.com
Ημ/νία: 29/07/2004